18.04.2009
A-post-rofa
Moje życie jest za małe dla nas dwojga. Jeszcze nie potrafię dzielić go z kimś innym. A może tylko z Tobą. Mogłabym Cię zabić. Wtedy byłoby mi łatwiej. Ale za morderstwo się siedzi, a ja nie potrafię usiedzieć w jednym miejscu. Chcę nauczyć się nie przynależeć do miejsca. Bo azylem nie jest miejsce. Są nim Ludzie, z którymi Tam jesteś. Dopiero wtedy można odkryć pełnię. Ludzie szukają sensu życia, a ja powinnam miłości, bo wierzę, że ona nim jest. Dla dobra tego świata, koloruję go wedle uznania. Odbarwiam i przebarwiam, gdy widzę, że szarzeje. Dajcie mi wszyscy święty spokój. Pragnę go wyznawać i czcić! Czuję się jak pusta lodówka. Zimna i pusta. Potrzebuję człowieka. Takiego swojego, prywatnego... (fragmenty z "Niecodziennika" mojej imienniczki) |
